Lijnloos

Deze tegenstander leek ook best concurrerent, hoewel vorige wedstrijd toch iets van 6-0 was geworden. Toch zat de boosheid van vorige week er nog in, dus vol spirit gingen we het veld op. Het was een leuke wedstrijd die met rust op 3-0 stond, in ons voordeel. Gooische had echter ingezet op de 2e helft, wat Maarssen kon, lukte hun misschien ook?! Helaas… Het werd gewoon 5-0 uiteindelijk, dikke prima dus.

Het seizoen zit er bijna op… VOlgende keer, die laatste wedstrijd ga ik eens het veld van de andere kant bekijken. Robin gaat voor mij keepen en ik ga de spits in. Ben benieuwd of dat wat wordt

Vandaag een wedstrijd tegen onze enige echte concurrent: Maarssen. Ondanks het kampioenschap in onze achterzak, wilden we uiteraard gewoon winnen. Helaas weinig mensen die konden, maar net met 11 op het veld. Geen wissels dus vandaag. Het werd meteen duidelijk dat dit inderdaad wel concurrenten waren, want de kansen gingen over en weer. Toch wisten we de score te openen en op te tuigen naar een 3-0 voorsprong halverwege de 2e helft. Na dat derde doelpunt gebeurde er iets geks… alsof we er al waren, ging iedereen een tandje terug of zo, in elk geval leek de wedstrijd al gespeeld. Maarssen rook echter hun kansen en zette aan! Met resultaat… we verloren alsnog met 4-3. Met het schaamrood op de kaken moesten we terug naar huis. Wat een genante vertoning, maar ja… niks meer aan te doen en er van leren!

Fletiomare was voor ons niet echt een enorme uitdaging, maar we zijn wel eens vaker iets te arrogant het veld opgestapt Toch bleek het op deze mooie dag, geen probleem voor ons. Er wel zelfs weinig sprake van druk naar ons toe, of een aanloopperiode. Nee, niks van dat alles, gewoon 15 doelpunten scoren en er geen doorlaten! Heerlijk! Daarna toegesproken door de voorzitter vanwege ons kampioenschap en daarna TD… we hadden wel een feestje verdient

Het dreamteam:

En dankzij Fred nog een leuke van Minke en mij:

Deze meiden (Phoenix D9) hadden vorige week ons kampioenschap verzorgd door te winnen van Maarssen, misschien moeten we ze maar niet onderschatten dan. Achteraf bleek dat ze al sinds de winterstop een winning streak hadden gaan, maar dat was achteraf.
We hadden bijna het team compleet, slechts 1 wissel maar dat mocht niet deren. We gingen er gewoon volle bak tegenaan!

De eerste helft was raar… het liep net niet allemaal even lekker, maar slecht waren we ook niet. Zij ook niet en daardoor moest ik nog her en der ingrijpen en vielen er gewoon geen doelpunten. Voor het eerst dit seizoen waren er 2 nullen in de ruststand. Weird! Er werd flink besproken terwijl het veld wit kleurde van de hagel. Toen de lucht weer klaarde gingen we weer op zoek naar die felbegeerde doelpunten

En die kwamen er… als een soort Mozes bij de rode zee splijtte het middelveld open en daar gingen we! Uiteindelijk 10 doelpunten in ons voordeel en eindelijk een keer de 0 aan onze kant!
Hij was weer lekker…

Het weekend van de Pasen niet kunnen spelen, dus nu weer volle bak er tegenaan! Ongeveer een uur voor de wedstrijd belde Erik (onze trainer) naar Cora met goed nieuws: “Maarssen had verloren van Phoenix”! Snel gingen alle rekenraderen aan en kwamen we tot een mooie conclusie: Als we vandaag winnen zijn we kampioen! Met nog 5 wedstrijden hierna te gaan zijn we niet meer in te halen op punten en bij een eventuele gelijke stand wordt eerst gekeken naar aantal gewonnen wedstrijden, niet naar doelsaldo. En aangezien we daarin ook ruim meer hebben dan Maarssen was het een mooi vooruitzicht.

Maar eerst moest er natuurlijk gespeeld worden! Voor het eerst dit seizoen waren we met ons hele team op het veld te vinden, geen invallers nodig en 2 man op de bank om te wisselen, een goed begin! In de vorige wedstrijd liep niet alles zo gesmeerd en moesten we uiteindelijk met een nipte 2-1 overwinning terug naar Leusden, nu hopelijk anders. Het duurde even voor het eerste doelpunt viel, gelukkig aan onze kant. Dit was tevens ons 100ste doelpunt deze competitie, dus Eveline was de “winnaar”. Vrij vlot daarna kwam het mijn kant op en werd er zelfs een strafcorner gegeven… 1-1! Oeps! En Kak! weer een tegendoelpunt… Dit wordt krap met mijn persoonlijke doel van 10 in totaal dit jaar.

Uiteindelijk kwam er wat meer rust in ons spel en stegen we ruim boven de tegenstanders uit: 7-1 was de eindstand! En dus zijn we kampioen!!! Maar omdat het zo onverwachts kwam hebben we het niet heel erg gevierd, dat doen we 6 mei wel. We hebben wel nog als team lopen meegillen op “We are the champions” maar aangezien dit vooral huilende kinderen opleverde (ook Minke) was de lol er snel af.

Onze eerste echt concurrent/angstgegner… Schaerweijde. Thuis krap met 1-0 gewonnen en nu was het er toch wel een beetje op of onder. Als we 6 mei kampioen willen worden, moesten we nu winnen!

Het was niet warm, niet koud, eigenlijk best ok… We speelden in een soort “pit” naast het clubhuis, middenin een bouwterrein, heel apart. Maar het ging om de wedstrijd, niet om de entourage

De wedstrijd ging goed! Ondanks dat er wat zieken waren, werd er super gehockey, en dat resulteerde in een 0-2 voorsprong in de rust. Eigenlijk was Schaerweijde best aan ons gewaaagd, maar toch hebben ze nauwelijks kansen gehad. Het was zelfs zo erg dat ik bijna geen bal kreeg of iets hoefde te doen. 2 minuten voor tijd (het stond 0-4 in ons voordeel) dacht ik nog dat dit eindelijk weer eens een wedstrijd zonder tegendoelpunt zou worden… dacht ik… 1 minuut voor tijd viel de 1-4 Kak!

Toch weer met punten terug naar Leusden, onderweg op de parkplaats kwamen we de mannen van Bloemendaal nog tegen… we zwaaiden lief lachen

De stand, het ziet er goed uit!